Napisałem dwie, długie recenzje – Plug i Lindstrom. Świetne płyty. I doszło do mnie, że nikomu nie będzie się chciało ich czytać. Nie, inaczej. Mnie by się nie chciało, gdyby ktoś inny je wrzucił. Patrząc też na to, że każdy z większych projektów jakie miałem nie wypalił bo traciłem zapał w połowie (i juz nigdy nie doweicie się jakie perełki Rephlex i Skam chciałem polecić na 20-lecie labeli; no dobra Ffreesh!, Cylobian Sunset i Corrupt Data Instrumentals, ale to tylko SAMPEL). Poza tym, u
Także idę zrobić sobie kilkumiesięczny HIATUS.
Moda na reaktywacje w pełni, więc pewnie spotkamy się na wiosnę czy coś. Albo w ogóle. Ktoś będzie tęsknił? Meh.
W razie gdyby, pewnie będę pisał dla Electric Nights to, co pisałbym tutaj. Choć pewnie wcale nie będę znowu tak dużo pisał.
W bonusie 5 filmów, które ostatnio widziałem, i które polecam:
Soylent Green (1973)
Trucks (1997)
SLC Punk! (1999)
This Is England (2006)
Carnage (2011)
Zacelebrowałem sobie 10 lat Porcys, oto co tam zobaczyłem.
Nie wiem czy był większy hajp z polskiej niezalistyki w tym roku niż Dalia, więc będę się streszczał. Album jest ci to skręcający w stronę bycia idealnym. Na pierwszy rzut oka mamy w sumie nie tak znowu odległe dla naszego kraju brzmienia i utwory, ale jak się wgryźć, to pod warstewką trójmiejskiej eksperymentatorki kryją się teksturowo-frakturowo-melodyczne rozwiązania rodem z LP5 Autechre (chropowatość!) czy Richard D James Album Aphex Twina (prostota!). Jak by tego było mało, całość spowija jakaś poświata prymitywnej elektroniki w stylu BBC Workshop, czy z nowszych rzeczy, Ursuli Bogner. Ale co ja wam będę. Wszystko, co dobrego słyszeliście o tej kasecie, jest prawdą. Idźcie i kupujcie.
Czasami ciężko jest sensownie umiejscowić w jakimś logicznym wywodzie to, że płyta, która zasadniczo podobam nam się setnie jest gigantycznym rozczarowaniem. Dave Monolith debiutował w 2009 roku EPką Volume 1, wydaną przez sam Rephlex. I nic dziwnego. David zabłysnął jako jeden z wielu tzw. tuss-alikes, i choć ta szufladka jest dosyć krzywdząca, to daje ogólne pojęcie z czym mamy do czynienia. Kwaśne techno brytyjczyka miało jednak dosyć wyraźny sznyt funkowo-houseowo-francusko-synthpopowy, dzięki czemu w niewiele ponad kwadrans udało mu się wystrzelić niejeden mózg w stronę ściany. Miękkość linii melodycznej takiego “F-Tron” otula, a firmowe już praktycznie przesunięcie tanecznych rytmów w tył zmusza do faktycznego słuchania. IDM pełną gębą. No i te brzmienia, na wskroś syntetyczne, ale z profesorską wręcz precyzją krojone.
Nie zdarza mi się pisać peanów, a strona z której kupiłem te kasetę mnie przeraża (choć transakcja była gładka i w ogóle kupujcie polskie kasety, szczególnie w takiej śmiesznie niskiej cenie), ale The Kurws zjedli mnie na śniadanie (no, kolacje, jest 19). Szorstkie, bałaganiarskie granie o jakim marzą wszyscy od Kristen po Woody Alien. Dziura w getcie robi wrażenie jakiego nie powstydziło by się NYC No Wave czy Lounge Lizars. Jest moc, jest klimat “bez cipienia się”, surowizna i choć czytając wkładkę można bać się lo-fi, to wszystko jest pod kontrolą. Gitary zgrzytają, rytmy trzymają, sekcja dęta piszczy. Wiem, ze kwartet ma promocje wśród wszystkich w PL jak mało który efemeryczny twór naszej sceny i byłem pewnie ostatnią osobą, która tego nie słyszała, ale nie wahajcie się ani chwili. Aż dziw, że nie są z trójmiasta.
Największy problem z Beardymanem jest taki, że na żywo to geniusz muzycznej komedii. Jego nieograniczone możliwości jak beatboxera przerażają swoim tehcnicznym kunsztem i bawią wyczuciem i wykorzystaniem humoru. Polecam jego kanał na Youtube. na płycie żarty są zepchnięte do rodzaju klozetowego ornamentu, a pierwsze miejsce przejmuje muzyka. nie powiem, mieszanka jest eklektyczna. jest i chamski wob wob dubstep, drukqsowe wygibasy, soulo-stepy, glitche, tańce, hulanki, swawole. Tylko, że to NIE JEST to, za co go pokochałem ja, czy setki tysięcy innych ludzi. I choć I Done A Album to najsolidniejsza z mozliwych porcja składankowo-eklektycznego elektroniko-muzykowania, to po prostu nie ma tego czegoś. Tego spontanu, tej bezczelności, elastyczności. Rzecz jest fajna i na swój sposób ważna (to jest chyba jedna z najjaśniejszych postaci muzyki syntetycznej), ale daleko jej do osiągnięcia poziomów zadowalających. Gościu wymiata, nie zrozumcie mnie źle, ale jednak wciąż odeśle was bardziej do jego setów niż tego tu krążka. Wygooglajcie lepiej jego żarty z gabby. Lub obczajcie to poniżej.
